Osoby przetwarzające dane osobowe w serwisach społecznościowych[1] podzielić można na dwie podstawowe kategorie[2]. Pierwszą z nich stanowią użytkownicy serwisów. W ramach tej kategorii można dokonać dalszego rozróżnienia na użytkowników serwisu tworzących profile (zawierające „własne”, jak i „cudze” dane osobowe) oraz użytkowników, nie tworzących profili, ale mających możliwość zapoznawania się z zawartymi w nich informacjami. Z punktu widzenia dalszych rozważań istotne jest stwierdzenie, że obie te grupy użytkowników serwisów społecznościowych w zasadzie nigdy nie przetwarzają danych osobowych w celach komercyjnych tj. w celach zarobkowych lub zawodowych.
Do drugiej kategorii zaliczyć należy administratorów serwisów społecznościowych. Celem funkcjonowania zdecydowanej serwisów tego rodzaju jest cel zarobkowy, w szczególności administratorzy uzyskują korzyści majątkowe z tytułu świadczenia usług marketingowych, polegających na wtórnym wykorzystaniu danych osobowych użytkowników serwisu.
[1] Pojęcie „serwisów społecznościowych” odpowiada angielskojęzycznemu terminowi „social networking services” (SNS). To ostatnie sformułowanie powszechnie stosowane jest w doktrynie zagranicznej – zob. np. Steven James, “Social Networking Sites: Regulating the online „Wild West” of Web 2.0” , Entertainment Law Review 2008/19 (2), s. 47 – 50, Tracy Gray, Thomas Zeggane, Winston Maxwell, “US and EU authorities review privacy threats on social networking sites”, Entertainment Law Review 2008/19 (4), s. 69 – 74.
[2] X. Konarski, Serwisy społecznościowe – nowy paradygmat ochrony danych osobowych?
