Przepisy Uodo a informacje identyfikujące przedsiębiorców w obrocie gospodarczym

Z dniem 31 grudnia 2011 r., art. 7a ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej[1] stracił moc obowiązującą. Powoływany przepis stanowił, że ewidencja działalności gospodarczej jest jawna i dane osobowe w niej zawarte nie podlegają przepisom ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych[2]. Dane osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą od dnia 1 stycznia 2012 r. są udostępnione w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej[3] i zgodnie z przepisem art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 o swobodzie działalności gospodarczej[4], są jawne.

Jawność danych zamieszczonych w CEIDG nie stanowi jednakże podstawy do zwolnienia ze stosowania przepisów Uodo. Oznacza to, że od 1 stycznia 2012 r. przepisy Uodo dotyczą informacji identyfikujących przedsiębiorców w obrocie gospodarczym, o ile – dla konkretnego stanu faktycznego – będą one stanowiły dane osobowe w rozumieniu art. 6 Uodo. Tym samym administratorzy danych osobowych dotyczących przedsiębiorców będą musieli wypełnić wszelkie obowiązki wynikające z Uodo, w tym te wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 9 – dotyczące rejestracji zbiorów danych osobowych. Należy bowiem mieć na uwadze, iż na podstawie danych z CEIDG przedsiębiorcy tworzą różne zbiory danych osobowych, zawierające nie tylko dane z CEIDG. Z chwilą zestawienia różnych danych – bez względu na źródło ich uzyskania – tworzy się nowy zbiór, który w świetle obecnych przepisów podlega rejestracji Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych.

Warto jednakże pamiętać, że nie ma obowiązku zgłaszania do rejestracji GIODO zbioru danych osobowych przedsiębiorców zawierającego dane osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą o ile świadczą usługi administratorowi danych.